TENS

TENS staat voor Transcutane Electrische Neuro Stimulatie, oftewel zenuwprikkeling met behulp van electrische stroom die door de huid gaat. Deze methode wordt toegepast bij uiteenlopende soorten pijnen.

Het gebruik van electriciteit bij het bestrijden van pijn is oud. Galenus (129 - ca. 200 na Chr.) raadde reeds aan, om een levende sidderrog tegen een pijnlijke plek te houden. In de achtiende eeuw gebruikte de chirurg Perkins zogenaamde 'tractors', metalen staafjes, om zogenaamde schadelijke electrische vloeistoffen te verwijderen uit de ledematen van jicht- en reumalijders. Sarlandičre, assistent van de beroemde Franse arts Broussais, gebruikte in 1825 een combinatie van electrotherapie en acupunctuur bij pijnbestrijding, waarbij hij acupunctuurnaalden aan Leidse flessen verbond (de Leidse fles, ontwikkeld door de Nederlander Musschenbroek, was een soort accu).

TENS is na het midden van de vorige eeuw ontwikkeld. Of de methode echt werkzaam is, is nog wat onduidelijk. Er zijn eigenlijk maar weinig goede methodologsiche studies naar de effectiviteit van TENS verricht. Een studie heeft TENS, acupunctuur en laser vergeleken bij migraine.

In essentie gaat het bij TENS om korte milliseconde-pulsen gelijkstroom, die herhaald aangeboden worden. Hoogte, duur en frequentie van de pulsen kunnen gevariëerd worden.

De pijnverlichtende werking berust op de zogenaamde Gate Control theorie. Volgens deze theorie kan de doorgifte van pijnprikkels beďnvloed worden op ruggemerg niveau (spinaal) door een andere pijnprikkel toe te dienen. Pijnprikkels kunnen de 'poort' naar de hersenen alleen openen als ze sterk genoeg zijn. Andere prikkels, zoals electrische pulsen via de huid, zorgen ervoor dat de 'poort' voor pijnprikkels gesloten wordt o.a. door middel van de productie van endorfines. Het wordt veel gebruikt in de fysiotherapie en bij chronische pijn, waar het een bewezen effect heeft. Sinds midden jaren zeventig wordt het ook gebruikt bij bevallingen. TENS bestaat uit een impulsgenerator die via electrodes die op de rug geplakt wordt. Door de electrodes worden dan de electrische pulsen gegeven. De sterkte van de pulsen kan de patient zelf regelen.

 © ORES 2003