Pijn en Diabetes en Neuroacupunctuur

Mijn naam is Elly, geboren 1945, diabetes sinds 1960.

Bijverschijnselen begonnen half jaren ‘80: slecht lopen en slechter zien. Vanaf begin jaren ‘90 WAO. Diagnose: polyneuropathie, retinopathie, 2 klapvoeten en contractuur van Dupuytren. Later kwam daar nog bij frozen shoulders , zowel links als rechts, maar links veel ernstiger. Kortom, veel pijnklachten en daarom verschillende vormen van pijnbestrijdingtherapie gedaan. De anti-epileptica, die gegeven werden door de neuroloog, wenste ik niet te nemen, zodat het enig alternatief de “gewone” pijnstillers waren: paracetamol met coffene of codene, naar gelang de situatie, een tijdje hash thee, maar daar werd ik alleen maar heel duf van, en sinds augustus 2003 kwam er ook Naproxen 500 bij. Aangevuld met multivitaminen, vit. B12 en vit. C1000. Vanwege bloedingen in de ogen worden deze regelmatig gelaserd, links 5x en rechts 10x. Rechts kan nu niet meer vanwege staar. In augustus 2003 bleek dat mijn leverfunctie abnormaal sterk verhoogd was, en trouwens mijn maag wilde ook niet meer. Najaar 2003 kreeg ik van mijn fysiotherapeut het blad van de MS vereniging te lezen (ik behandel mensen met MS) omdat er een artikel in stond over pijnbestrijding met neuroacupunctuur. Vanwege mijn scala aan klachten leek het mij ook wel iets voor mezelf, maar voordat ik die stap neem duurt het meestal wel even. Toch de voice mail ingesproken en diezelfde avond werd ik teruggebeld. Wat mij opviel was dat degene die mij belde, (ik weet niet meer of het Jan of David was) precies wist waar ik het over had. Veel artsen weten amper wat de klachten zijn bij polyneuropathie. De vraagstelling was zeer gericht en dus met kennis van zaken. Alleen... er was een wachtlijst van ca. 4 maanden. Maar liever op de lijst, dan niets. Zondag 7 maart belde David op: ik was van de wachtlijst! De eerste afspraak was die woensdag daarop: 10 maart, 17.30 uur.

Omdat ik in het donker nog geen auto reed was mijn echtgenoot mee gegaan.

Na de intake op de tafel. Ooit had ik oor acupunctuur gehad en tevens een opleiding met een vorm van acupressuur. Was dus nieuwsgierig wat er zou gebeuren, maar ook wantrouwig. Rustig en zeker kreeg ik de naalden op diverse plekken en mocht ik 20 minuten ontspannen liggen.

Na nog 3x iedere week te zijn behandeld zijn we over gegaan naar een interval van 14 dagen. Mijn dosis pijnstillers was intussen drastisch gedaald! Ieder morgen nog n paracetamol en eventueel in de loop van de dag nog 1 of 2. Gn Naproxen, gn codene. Ook de gesprekjes voorafgaand aan de behandeling doen me goed. Soms geeft David iets meditatiefs aan of een ademhalingsoefening. Meestal weet ik zelf wel wat te doen en lig ik, met naalden en al, te mediteren.

Zo blijft het tot ca. 10 mei doorgaan. Er zijn nu dagen dat ik nog maar 1 paracetamol slik. De angst om de deur uit te gaan zonder dat ik pijnstillers bij me heb is ook weg. Ik kan les geven aan de ouderen ( die heel veel schouderklachten hebben, dus heel veel schouderoefeningen geven) zonder zelf al te veel problemen te krijgen.

Begin mei ben ik samen met David in Schoonhoven bij Dick, een vriend van mij in zijn galerie: Alfa Art Trading, zilveren sieraden, veel op het gebied van piercing en veel aparte oorsieraden. David vertelt dat hij al langer rondloopt met het idee om een soort klemmetje te laten maken, wat past op het oor acupunctuurpunt van de schouder. Gedrien brainstormen we wat daarover met het resultaat dat Dick zal gaan proberen iets te ontwerpen daarvoor. Intussen realiseerde ik me op donderdag 14 mei dat de pijn die ik rechts in mijn hoofd kreeg, dezelfde pijn was die ik had toen mijn rechter oog zenuw het af ging laten weten. Paniek! Niet weer niets kunnen zien en 7 weken afhankelijkheid. Ik zag nog niet dubbel gelukkig, wel scheef. Na het verzamelen van enige moed (alweer die hulpvraag waar ik moeite mee heb) belde ik de voice mail van David. ‘s Avonds belde hij terug en we maakten een afspraak voor de volgende zaterdagmorgen.... en daarna de volgende woensdag...... en de volgende zaterdag. En ongelofelijk!!! Het was weer over. Het oog is wel ietsje lui en als ik moe ben heb ik er iets meer last van, maar het is niet verlamd! Weer terug naar de oorringetjes van Dick. Ik kreeg er verschillende mee en David zocht de, naar zijn mening, meest geschikte uit en deed die in mijn oor. Na 2 uur was ik het verloren.

Na overleg met Dick werd iets nieuws gemaakt. Het ringetje op zich was goed, maar nu kwam er en kettinkje aan naar een oorsteker, zodat, als het ringetje losraakt, het blijft hangen.

Vr zijn vakantie keurde David het goed en ben ik het gaan proef dragen. De eerste dag hield ik het veel te lang in en dat gaf geen goed resultaat. Zodra ik het uitdeed was de pijn drie maal zo erg als normaal voor die tijd. Dus gaan opbouwen, eerst 1 uur, dan eruit, wat erg makkelijk is, dan hangt het ringetje aan het kettinkje als een gewone oorbel; nu draag ik het meestal 2 uur, dan een tijdje niet en weer 2 uur.

Zoals ik vroeger als eerste ‘s morgens de pijnstillers pakte, zo pak ik nu mijn acu-oorbel! Het reduceert zeker 50% van de dagelijkse pijn in de schouder. >Na de intensieve behandeling vanwege mijn oog zijn we overgegaan op 1x per week, nu weer naar 1x per 10 dagen. Het blijkt dat ook mijn bloedsuikers gaan reageren. Ze worden stabieler en ik ben zelfs al iets minder gaan spuiten. Volgens de internist geeft pijn een verstoring aan de bloedsuiker regulatie. Nu ik vrijwel geen pijnstillers meer slik is mijn leverfunctie beter, heb ik geen maagklachten meer en gaat mijn lichaam alles wat beter reguleren. Zal ik toch nog eens een behandelbare diabeet worden! Acupunctuur bij polyneuropathie en frozen schouders is zeer geschikt. Voor mij is het belangrijk wie het geeft en of we op eenzelfde denklijn zitten. Dat is het geval bij David en mij. De oorringetjes werken goed en zijn ook erg leuk. Ik krijg complimenten van mensen voor de leuke oorbellen!