Acupunctuur en kaakpijn

Ik heb al jaren kaakpijn. Deze pijn wordt veroorzaakt, doordat ik 's nachts tandenknars (ik doe dit al sinds m'n jeugd: 'k ben nu 37 jaar). Vroeger gaf dit geen pijnklachten, maar 'slechts' afgesleten tanden en kiezen, die de tandarts dan weer keurig netjes bijsleep - zodat deze geen wondjes in m'n mond veroorzaakten (door 't tandenknarsen werden de kauwvlakken van m'n tanden en kiezen nl. vlijmscherp !). Maar een aantal jaren geleden kwamen er dus pijnklachten, en die pijn was zo erg, - dat ik er bang voor was. Via m'n manueel therapeut kwam ik erachter dat ik door het tandenknarsen een aantal wervels bovenin m'n nek overbelastte en vastzette. Hij maakte deze wervels dan los en voor even had ik minder klachten. Daarnaast kreeg ik een jaar of 5 geleden via de tandarts een een soort beugel die over de kauwvlakken geplaatst wordt: dan slijt je dus niet je kiezen af - maar het kunststof plaatje. Tevens zorgt het plaatje (splint) ervoor dat ik m'n kaken minder strak op elkaar zet, en dus minder klachten heb.

Ik draag deze splint de hele nacht en ook zoveel mogelijk overdag. Hoewel zowel manuele therapie als die splint ervoor zorgen dat m'n klachten aanzienlijk minder (geworden) zijn - kwam ik op 'n punt dat er eigenlijk geen verbetering meer inzat. Toen ik eind 2004 voor 'n spoed-afspraak bij m' n manueel therapeut was (pijn was ondraaglijk!), zag ik op de balie informatie liggen over ORES, en las ik dat zij gespecialiseerd zijn in chronische pijn. Omdat ik na ruim 5 jaar mijn klachten toch wel voorzichtig 'chronisch' durfde te noemen, zocht ik i.o.m. mijn manueel therapeut contact met ORES. Niet dat ik twijfelde aan de capaciteiten van mijn manueel therapeut (absoluut niet zelfs: zonder hem, waren mijn klachten nooit verminderd en hij ondersteunt mij nog steeds), maar ik wilde kijken of er nog meer verbetering mogelijk was - of er nog meer kwaliteit uit m'n leven te halen was/is.

Ik had op dat moment geen ervaring met acupunctuur en ik had evenmin vrienden of familie die hier ervaring mee hadden: spannend dus ! Omdat ik iemand ben die niet "eeuwig wil dokteren - als iets niet helpt", spraken David Kopsky en ik af dat we na 6 tot 8 behandelingen zouden overleggen of ' t effect had (bij geen effect zou ik stoppen). Dat overleg is er echter nooit gekomen, want de behandelingen sloegen vrijwel direct aan. Allereerst verdween mijn rugpijn helemaal (pijn die in de loop de jaren m.b.v. fysiotraining en manuele therapie al wel verminderd was - en daarmee was m'n belastbaarheid/uithoudingsvermogen verbeterd). Sinds begin van dit jaar kan ik grote afstanden met m'n auto zonder rugklachten afleggen (en dat, terwijl de vering van m'n auto nogal wat te wensen overlaat!!): 'k ben er iedere dag nog intens dankbaar voor ! Na enige tijd werd ook de spanning op m'n kaakgewrichten minder en er zijn periodes dat ik zelfs helemaal pijnvrij ben !

Daarnaast probeer ik tijdens de behandeling en ook in m'n dagelijks leven de ontspanningsoefeningen toe te passen, die ik tijdens de behandeling krijg aangereikt. Soms lukt me dat direct en soms heb ik daar even wat langer tijd voor nodig, omdat ik iemand ben die graag controle wil houden en ik het moeilijk vind om dingen (gedachten) los te laten. Maar ik heb inmiddels geleerd om mezelf die tijd te geven en wat minder druk op mezelf te leggen. 'k Heb aan mezelf gemerkt dat er meer balans in m'n leven komt en dat ik steeds steviger in m'n schoenen kom te staan. De kwaliteit van m'n leven is verbeterd. M'n leven is 'n stuk leuker, beter en fijner geworden - doordat de pijnklachten verminderd (en soms zelfs geheel verdwenen) zijn. Pijn is immers heel dominant, pijn is (bijna) niet te negeren en daarom ontneemt het je vaak het plezier in dingen.

Overigens: ondanks de pijnklachten, ben ik er altijd wel opuit gegaan en zocht ontspanning. Maar 'k was wel vaak de eerste die wegging op feestjes/personeelsbijeenkomsten - of ik ging tijdens 'n bruiloft van een vriendin tussendoor een paar uur op bed liggen. Ook was door m'n kaakpijn het praten na verloop van tijd nagenoeg onmogelijk (al liet ik dat niet merken en liep ik continue met m'n splint op zak: iedere minuut dat ik 'm in kon hebben en even niet hoefde te praten was winst !). Maar nu gaat dat dus allemaal veel beter, en wordt mijn leven veel minder beheerst door pijn. Tussen nu (mei 2005) en de eerste behandeling it ca. 'n half jaar. 'k Ben blij dat ik vorig jaar de stap gezet heb om naar ORES toe te gaan. Ik wens iedereen die kaakpijn heeft toe - dat ze ook de stap durven zetten - omdat ik weet wat ondragelijke pijn is en ik 't iedereen gun om minder pijn te hebben !

'n Leven met minder pijn is nl. zoveel leuker: ja toch !!

Rolanda