Parkinson en ontspannen

 

Ik ben een vrouw van 60 jaar oud en heb in 2004 een voorlopige diagnose van Atypisch Parkinsonisme of  Parkinson Plus gekregen.

De informatie van het ziektebeeld, heb ik in hoofdzaak gekregen vanuit de “Parkinson PatiŽnten Vereniging”.

Ruim acht jaar geleden, in 1997, begonnen de klachten met veel struikelen en vallen, recht op mijn gezicht en tintelingen/prikkels in mijn linker been en voet.

De neuroloog die ik toen consulteerde vond geen neurologische afwijkingen.

In de loop der jaren verergerde deze klachten en er kwamen er meer bij.

Waar ik het meest last van had was: minder kracht in mijn linkerarm en been; opgejaagd gevoel; nervositeit; gedeelte van mijn intelligentie was weg; evenwichtsstoornis;

En chaos in mijn hoofd en op mijn bureau.

 

Ik heb altijd een drukke baan gehad als makelaar maar toen ik met aspirant kopers van een huis de zoldertrap opliep en de trap naar beneden zittend moest doen, tree voor tree en in het verkoopgesprek naar woorden zocht, toen wist ik dat ik moest stoppen en dat heb ik gedaan in 2003.

Het werd allemaal teveel en ik ging ook richting een burnout waardoor het onduidelijk werd, welke klachten waar vandaan kwamen.

Toen ik voor de derde keer de neuroloog bezocht, werd uiteindelijk deze diagnose  vastgesteld.

Het positieve hieraan voor mij is, dat ik het dus goed voelde, ik heb een neurologische aandoening en heb geen problemen met het ouder worden zoals de neuroloog suggereerde.

 

De eerste twee jaar dat ik niet werkte, liet ik me van harte inroosteren als oppas voor mijn kleinkinderen.

Maar ik kreeg er steeds meer klachten bij zoals: incontinentie; hoofdpijn; verkramping van de spieren bij stress en emotie; pijnscheuten in armen en benen; angstige dwanggedachten en een intens ziekmakende moeheid als ik over mijn grens ging.

Mijn leven veranderde van midden in het leven staan en “druk, druk, druk” in “hoe voel ik me vandaag, wat kan ik aan, wanner doe ik mijn slaapje”.

Nu komen mijn kleinkinderen logeren als mijn energiepeil goed is en de logeerpartij voor ons allemaal een feest is.

Tevens probeer ik vier maal in de week een stevige wandeling te maken  van drie kwartier, de ene keer loop ik beter dan de andere keer.

Mijn vriendin waarmee ik loop past haar loopritme aan, aan mijn tempo.

Ook ben ik mijn creatieve kant aan het ontwikkelen en heb nu schilder en tekenles.

 

Mijn vader had de ziekte van Parkinson, deze ziekte heb ik dus van nabij meegemaakt.

De neuroloog heeft mij Parkinson medicatie aangeboden maar mijn vader heeft door deze medicatie een psychose gekregen en dat beeld vergeet ik niet.

Daarom probeer ik de medicijnen zolang mogelijk uit te stellen.

Al zoekende naar alternatieve mogelijkheden voor mezelf kwam ik op internet op de site van ORES, dat sprak me wel aan en  heb het terzijde gelegd tot het moment dat ik over mijn grens was gegaan en zo vermoeid was dat ik de mogelijkheid van neuro-acupunctuur wilde proberen.

In juni kon ik terecht  en had een fijn gesprek met Prof. Jan Keppel Hesselink, had direct het gevoel dat ik goed zat.

En dat kwam al na een paar keer acupunctuur uit, het is nu eind oktober 2005 en ik kan me beter ontspannen ( geniet weer van even rustig de krant lezen), heb meer energie, de angst is grotendeels uit mijn leven,  voel me mentaal steviger en het hele klachtenpatroon is minder.

Ook de mensen om mij heen zien het, ik ben uit een cocon van vermoeidheid, spanning en onvermogen om te communiceren gestapt, ben weer bereikbaar.

 

Natuurlijk kan de acupunctuur mij niet genezen en het zal ook wel weer eens wat slechter gaan maar nu sta ik positiever in het leven, luister beter naar mijn lichaam en voel me zelfs af en toe “de oude mezelf”.

De prettige, persoonlijke en deskundige benadering van Prof. Jan Keppel Hesselink geeft mij veel vertrouwen en werkt positief en ben dan ook dankbaar dat ik door hem behandeld word.

Ik hoop door de acupunctuur het medicijn gebruik nog een aantal jaren voor me uit te schuiven.

 

H.A.