Gevoelsstoornissen na een beroerte – behandeling met neuroacupunctuur

In september 2006 kreeg ik binnen een tijdsbestek van 3 dagen 2 hersenbloedingen, waardoor ik linkszijdig verlamd ben geraakt. Na verblijf in ziekenhuis en revalidatiecentrum, waar ik opnieuw heb moeten leren lopen, openbaarde zich een restverschijnsel dat ik als het meest vervelende beschouw: gevoelsstoornissen in de linkerkant van mijn gezicht. Dit was volgens de neuroloog een normaal verschijnsel als je, net als ik, een bloeding in de thalamus hebt gehad. Ik kreeg het advies daar maar mee te leren leven, want er was niets aan te doen. Als er iets is waar ik een hekel aan heb is het aan die dooddoener, dus ik ventileerde mijn frustratie daarover bij de revalidatie-arts bij de eindevaluatie na afloop van mijn poliklinische behandeling in het revalidatiecentrum. Dat was in november 2007. Zij gaf me een foldertje mee van ORES, misschien wilde ik zoiets eens proberen? “Mens, waarom heb je me dat een jaar geleden niet gegeven?”, dacht ik na het lezen van de informatie. Nou ja, beter laat dan nooit. In januari 2008 ben ik onder behandeling gekomen bij David, en dat ben ik nu (maart 2009) nog steeds. Mijn vraag aan David was of hij iets kon doen aan de gestoorde fijne motoriek van mijn linkerhand, waardoor ik amper nog kon schrijven, en aan de gevoelsstoornissen in mijn gezicht. Die laatste uiten zich in een constant zwaar verdoofd gevoel, alsof je een overdosis novocaÔne van de tandarts hebt gehad. Triest “hoogtepunt” was het gevoel dat mijn linkeroog helemaal met een strak stuk elastiek tegen mijn neus zat aangedrukt. Dit zorgde zelfs voor een constant gevoel van desoriŽntatie en ondanks het feit dat er met mijn gezichtsvermogen niks mis is, voelde ik me daardoor onzeker in verkeers-situaties. Ik durfde niet te vertrouwen op wat ik met mijn linkeroog zag.

Bij de allereerste behandeling gebeurde er weinig. Wel begon mijn linkeroog prompt te tranen zodra er een naaldje op mijn hoofd werd gezet, en na een paar behandelingen voelde ik dat het “elastiek” los begon te raken. In een tijdsbestek van een paar weken voelde mijn oog weer normaal aan en zat het niet meer aan mijn neus gekleefd. Het gevoel van desoriŽntatie is nagenoeg verdwenen en ik hoef niet meer van mijn fiets af te stappen als ik een kruispunt nader, nu kijk ik gewoon of er iets aankomt.

Een ander “bijverschijnsel” van de naaldjes: ik kon zomaar opeens mijn linkerarm weer maximaal de lucht inzwaaien. In het revalidatiecentrum had men mij verteld dat ik dat nooit meer zou kunnen, ik kwam daar niet hoger dan tot schouderhoogte en dat zou het maximaal haalbare zijn! De motoriek van de linkerhand is nog steeds niet best, maar wel verbeterd. De beweeglijkheid van mijn vingers is groter geworden en als ik er echt rustig voor ga zitten, kan ik ook wel weer wat opschrijven zonder dat het er als bibberige hanenpoten uitziet.

Al met al zijn de resultaten behoorlijk spectaculair. Je moet wel geduld hebben (en wie heeft dat tegenwoordig nog?) want als je zo’n klap in je hersens hebt gehad, is dat niet in korte tijd hersteld of verbeterd. Zeker gevoelsstoornissen lijken mij zeer lastig te behandelen voor welke soort arts dan ook, want waar zit dat “gevoel” nou precies?

Dat er wel degelijk iets gebeurt als David een speldenkussen van je hoofd maakt, merk ik vrijwel altijd (soms pas een dag later trouwens): mijn verstoorde linkerkant wordt warm of koud, er manifesteren zich rode vlekken op mijn vingers, er beginnen dingen te tintelen, mijn arm wordt loodzwaar……. …ťn keer voelde ik zelfs een soort afvoerputje in mijn hoofd op de plek waar een naaldje was geplaatst: een soort draaikolk diep in mijn hoofd, net als water dat wegstroomt door de gootsteen. David vindt dat allemaal prachtig. “Mooi, mooi!”, roept hij enthousiast uit als ik vertel dat mijn hand helemaal beurs en gekneusd aanvoelt. Dat schijnt een goed teken te zijn. Als hij dat zegt, is het ongetwijfeld waar.

Bij ORES zijn ze zeer serieus, meelevend en ze behandelen je niet als een nummer of als het zoveelste “geval”, wat in het reguliere circuit helaas vaak gebeurt. Er wordt niks afgeraffeld en ze maken zich er niet met een Jantje van Leiden vanaf. Ze grossieren zeker niet in dooddoeners en nemen de tijd om dingen uit te leggen. Je wordt serieus genomen en niet als een klein kind behandeld

Ik ben er trouwens nog lang niet. Mijn verdoofde gezicht drijft mij regelmatig tot wanhoop. Kon ik dat rotgevoel maar eens gewoon uitschakelen. En mijn linkerhand, die nog steeds niet precies doet wat ik wil, zorgt vaak voor machteloze boosheid. Maar ik denk wel dat het einde van de verbetering die bij mij is ingezet dankzij deze behandelmethode nog niet in zicht is, mijn vingers zijn wel weer los en willen graag bewegen en schrijven, mijn rare oog voelt weer normaal aan en de rest van het verdoofde gevoel in mijn linkergezichtshelft kan vast ook nog wel minder worden. Met neuroacupunctuur zijn er in elk geval tot nu toe resultaten bereikt die ikzelf niet voor mogelijk had gehouden. Eigenlijk zou iedereen die een beroerte heeft gehad al in een vroeg stadium door een acupuncturist behandeld moeten worden. Maar dat zal voorlopig wel een utopie blijven…..

Lydia