MS en ouder worden

 

Na acht jaren ontkenning - “nee, U mankeert echt helemaal niets” - volgden vijf jaren met de boodschap dat er niets aan mijn klachten te doen is. Dat is waar en ik heb geaccepteerd dat MS (nog) niet te genezen is. Maar betekent het dat mijn klachten niet verlicht kunnen worden? Tussen genezing en conditieverbetering ligt een gebied waaruit voortdurend positieve gevoelens en optimisme en zelfs nieuwe perspectieven geput kunnen worden. En op het gebied van de conditieverbetering is de acupuncturist van ORES, die mij regelmatig behandelt, een onmisbare steun geworden. Hij zegt nooit dat hij niets voor me kan doen. Ik beschouw mijn ziekte nu als “ouder worden” met wat extra ongemakken.


Begin januari maakte ik een harde val hier in ons huis: een knalharde klap op mijn hoofd en wat bloeduitstortingen in mijn aangezicht. Niet misselijk en geen bewustzijnsverlies. Maar na twee weken kwamen er toch problemen: misselijkheid, autonome ontregelingen - die zich manifesteerden met klappertandtoestanden en koude rillingen, hoge hartslag en hoge bloeddruk – en later zeer zware hoofdpijn. Het laatste hield wekenlang aan, dag en nacht en dat was zeer afmattend. Gelukkig hielp paracetamol me er door heen. Niets aan te doen, kan heel lang duren voordat het zich gestabiliseerd heeft. En weer kwam er verlichting in mijn toestand: dank zij standaard-,oor-, schedel- en electroacupunctuur heb ik me heel redelijk op de been gehouden.
Soms valt een dag in het hoofdstuk “verloren dagen”, waarin niemand me kan helpen, zelfs mijn ontwapenende kleindochtertjes niet. Ik ben dan ongenietbaar voor mijn omgeving die dat gelukkig wil aanvaarden zonder pogingen me te benaderen. Enigszins wanhopig besef ik dan dat ik nog erg veel moet leren. Ik moet beter leren herkennen wanneer mijn lichaam me een halt toeroept; niet altijd “flink” zijn en doorzetten. Ook al weer van de acupuncturist krijg ik te horen: “Als ik je een stuiver geef mag je geen kwartje uitgeven”. Dat is nog steeds moeilijk.
De voorspelbaarheid van een inzinking is minimaal, evenals de herkenbaarheid, maar de erkenning heb ik nu – eindelijk – een beetje onder de knie. Zo besloten wij om niet meer naar ons geliefde vakantieland Itali te gaan, waar een van onze dochters met een dierbaar gezin woont en een gelukkig bestaan heeft opgebouwd. Is dat zo erg als iedereen denkt? Nee, want we weten dat iedere gebeurtenis een “laatste” keer heeft. Dat is wl voorspelbaar – voor iedereen, ziek en gezond - en de herinnering aan die laatste keer willen we niet door een mislukking overschaduwen.
Een zonnige dag met mooie wolkenluchten, de verbeeldingskracht om dan ergens aan de Ligurische kust te zijn, mooie muziek en ontspannen mensen houden de moed er in.
“Geen genezing, geen verslechtering” zijn de ankers waarop ik me drijvende wil houden.

Anonymus
Soest, 13 juni ‘04

Meer informatie over acupunctuur en MS