MS, tintelingen en neuroacupunctuur

Mijn naam is Janny.  Dit is geen reclameverhaal, maar door wat er met mij is gebeurt ben ik zo enthousiast geworden dat het bijna een daarop gaat lijken.

Ook de meer dan vervelende tintelingen die ik al kreeg ruim voor de geboorte van onze jongste zoon, dertig jaar geleden. Deze tintelingen die het meest leken op een “slapende’ arm, of been, maar dan over de hele rechterkant van mijn lichaam, hielden mij regelmatig † s’nachts wakker of zorgden ervoor dat ik vrijwel niets vast kon pakken zonder het te laten vallen . Hoeveel al of niet gevulde glazen, kopjes en pulletjes er bij ons al niet over de grond hebben gelegen… † Al met al; een kleine handicap met vaak vervelende gevolgen… Al direct nadat de klacht zich aandiende had ik de huisarts hiervan op de hoogte gesteld, die er ook geen duidelijk antwoord op wist te geven en mij † zelfs een paar malen doorstuurde naar specialisten van uiteenlopende disciplines, die achteraf eigenlijk ook niet wisten wat ze ermee aan moesten.  Huisarts en later de neuroloog die mij behandelt voor de MS konden hier dus niets aan veranderen. Ik moest er maar mee leren leven, werd me gezegd en dat deed ik dan ook maar, meer dan twintig jaar.

Vorig jaar (2004) las ik in het blad van de stichting MS: MS Nieuwslijn, dat het tot de mogelijkheden behoorde om bepaalde klachten met behulp van neuroacupunctuur te verminderen of te verhelpen.

De behandelende neuroloog gaf me zijn “zegen”en ik maakte een afspraak met Jan Keppel Hesselink voor een eerste sessie die zou plaatsvinden in december van dat jaar.

Op de grote dag ging ik samen met echtgenoot naar Soest waar ik, een beetje nerveus, de eerste behandeling onderging: een intakegesprek, gevolgd door een gerichte behandeling tegen de tintelingen.

Na afloop was ik volslagen sprakeloos; de tintelingen waren weg! Dertig jaar ernstige overlast, verwenen als sneeuw voor de zon!   Jan waarschuwde mij dat er een aantal sessies meer nodig waren om het effect te bestendigen en dat het gevoel ( zeker in het begin) weer elk moment zou kunnen terugkomen, maar het gevoel vrij te zijn van iets dat heel lang je heeft gehinderd was er niet minder om.

Nu, juni 2005, een aantal behandelingen verder, heb ik er nog steeds geen last meer van en probeert Jan de extreme vermoeidheidsverschijnselen waarmee je nu eenmaal als MS patiŽnt mee te maken hebt, wat te verlichten met acupunctuur. Iets dat, in bescheidener vorm, weliswaar, ook succesvol verloopt.

Tot zover mijn relaas; geen reclamepraat, wel erg enthousiast en bovenal dankbaar en blij dat er ondanks het feit dat er vooralsnog geen genezing bestaat voor mijn kwaal, de hinderlijke bijverschijnselen beperkt kunnen blijven door middel van acupunctuur.

Lelystad, 6 juni 2005